<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0">
<channel><generator>iloblog 1.0</generator><title>bemd blog Feed</title><link>http://blog.grandfoulard.com/</link><description></description><item><title>PARS PRO TOTO</title><link>http://iloapp.grandfoulard.com/blog/blog?Home&amp;post=119</link><description><![CDATA[  Ook pumps zonder
vrouw kunnen heel erotisch zijn: kunstenares Meret Oppenheim gebruikte ze als
verwijzing naar het vrouwelijk geslacht.     Maar soms heeft het beeld van verlaten
damesschoenen iets lugubers, iets onheilspellends. Ze staan niet voor niets op
de cover van ‘Plaats Delict’, een prachtig boek met crime scene foto’s van de
Amsterdamse politie, samengesteld door Rik Suermondt.     Gisteravond lagen er ook ineens twee knalrode
pumps op het podium van Eetcafé Publieke Werken, tijdens het Bredase
Jazzfestival. Na het optreden van Solid Swing, met zwangere en – misschien
juist daarom – zeer sexy zangeres Charlotte Broeder begon soul / funkband Back2Forward vol
enthousiasme aan haar optreden. Zangeres Sophie schopte de hoge hakken al gauw
uit.     Dat had ze misschien beter niet kunnen doen,
want daarmee verloor ze niet alleen een deel van haar uitstraling, maar kort
daarna ook haar indrukwekkende stem. De band droop af. De pumps bleven eenzaam
achter. Het voelde alsof er iets was doodgegaan. 
 ]]></description><pubDate>Fri, 18 May 2012 21:21:10 +0200</pubDate><category>Fotografie</category></item><item><title>OPRUIMWOEDE</title><link>http://iloapp.grandfoulard.com/blog/blog?Home&amp;post=118</link><description><![CDATA[   Ik heb thuis een
archief. Althans, zo noem ik mijn kartonnen dozen vol knipsels uit kranten en
tijdschriften. Artikelen over literatuur, over kunst en fotografie, over
wetenschap. Niet netjes in mapjes geordend, meer een grabbelton vol artikelen
die ik  ooit  nog eens moet lezen. Elk voorjaar waag ik een poging om orde
te scheppen in deze warboel. En elk jaar mislukt dat, omdat ik tijdens de
schifting verzand in het lezen van al die interessante artikelen. Na een paar
uur geef ik het op, gaan alle stukjes weer de doos in en dijt het archief
verder uit. 

 Onlangs deed ik
toch weer een poging. Ik begon met een weekendbijlage van een landelijk dagblad
uit november 2008, met daarin een indrukwekkende reeks portretten van kinderen
met downsyndroom, gemaakt door fotografe Eva Snoijink. Nog één keer heel goed
naar die foto’s kijken en dan kon die weekendbijlage toch wel weg? Ik kan toch
niet alles bewaren? Ik keek heel goed en liet het magazine in de oudpapierbak
glijden. Da’s één. Artikeltjes over de mannenpil en over een nieuwe biografie
van Vincent van Gogh – die inmiddels ook al gedateerd was – volgden. Dat ging
goed. Het archief zag er al een stuk minder vol uit. Even een frisse neus
halen. En een glas rosé. 

 Maar buiten werd
de vreugde om deze overwinning al direct gesmoord. Drieënhalf jaar later en
daar waren ze weer, de foto’s van Eva Snoijink . Nu niet op A-4 formaat, maar
twee bij twee meter, op het terras langs de Haven. De expositie reist al sinds
mei 2009 langs diverse steden, maar is nu pas in mijn woonplaats Breda te zien.
Het is een indrukwekkende serie, die vraagt om achtergrondinformatie... 

Ik klap de oudpapierbak open en lees dat zwangere vrouwen zich kunnen
laten testen op downsyndroom en dat 95 procent het kind laat weghalen als de
test positief is. De fotografe vindt het beeld van kinderen met Down te
negatief. Haar foto’s laten de andere kant zien, de schoonheid en de eenvoud
van die kinderen. In 2008 heeft Snoijink haar boek met 101 portretten van
kinderen met Down gratis bezorgd bij achthonderd gynaecologen en
verloskundigen. ‘Ze mogen het in de prullenbak gooien, maar ik vermoed dat
niemand dat doet,’ zegt de fotografe in het artikel. Ik denk dat ze gelijk
heeft. Zoiets gooi je niet weg. Volgend jaar maar weer een nieuwe poging.  
 ]]></description><pubDate>Wed, 02 May 2012 22:20:34 +0200</pubDate><category>Fotografie</category></item><item><title>AANGETAST</title><link>http://iloapp.grandfoulard.com/blog/blog?Home&amp;post=117</link><description><![CDATA[ ‘Strangers on a Train’, ‘The Cry of the Owl’, de
Ripley serie… Patricia Highsmith schreef fascinerende verhalen en
romans, over alledaagse mensen die in belastende situaties belanden. Hoe haar
hoofdpersonen met de spanning omgaan die een dergelijke situatie teweegbrengt,
wordt in haar boeken in een sobere, bijna houterige stijl genoteerd. Maar juist
dat maakt haar werk zo beklemmend en verontrustend.    Zelf was Highsmith eigenlijk nooit echt op
haar gemak bij andere mensen. Ze had vele relaties, in het begin – tegen beter
weten in - met mannen, later met een hele reeks vrouwen. Allemaal waren ze
gecharmeerd van haar mysterieuze schoonheid.      Eén van hen, Rolf Tietgens – what’s in a name
- fotografeerde haar toen ze begin twintig was, met kleine, stevige borsten.  Helaas ging het met dat uiterlijk snel
bergafwaarts. Door te veel Gauloises en te veel drank veranderde ze van een
frisse jonge meid in een lelijke oude vrouw, die zo op een sigarettenpakje zou
kunnen, als waarschuwing voor de gevolgen van roken.     Waarschijnlijk hield Highsmith meer van haar
slakken dan van mensen. Ze had er bakken vol van. En toen ze van Engeland naar
Frankrijk verhuisde, smokkelde ze de diertjes mee… volgens eigen zeggen onder
die prachtige borsten. Dat lijkt – gezien de foto van Tietgens - niet
aannemelijk. Maar wellicht waren die borsten toen al door alcohol, teer,
nicotine en de zwaartekracht aangetast. 
 ]]></description><pubDate>Mon, 13 Feb 2012 21:47:26 +0100</pubDate><category>Fotografie</category></item><item><title>EIGEN RECHTER</title><link>http://iloapp.grandfoulard.com/blog/blog?Home&amp;post=116</link><description><![CDATA[  Deze blog zou ik eigenlijk pas in 2015 moeten schrijven. Dan kan ik er ook een plaatje bij plaatsen van ‘De Schreeuw’. Niet
dat een plaatje in dit geval iets toevoegt, - iedereen kent het schilderij wel
- maar het maakt het toch iets gezelliger. En het is ook wel een beetje raar,
een stukje over een kunstwerk dat je niet kunt zien. Dat vond ik ook zo
frustrerend aan de biografie van Patrick Roegiers over fotografe Diane Arbus:
er werden foto’s geanalyseerd die niet in het boek stonden. Dat komt bij mij
over als het aan een blinde vertellen wat hij of zij helaas niet kan zien. 

 Op 1 januari 2015 verloopt het auteursrecht
van Edvard Munch, de maker van ‘De Schreeuw’, want dan zijn er 70 jaren verstreken na zijn overlijden. Vanaf dan mag ik al zijn werk publiceren. Nu mag
dat ook al, maar dan kost het me 24 euro exclusief BTW. Tenminste, zolang ik
niet meer dan 100.000  pageviews  per
maand krijg, want dan wordt het duurder. 

Om dezelfde reden wordt ook op Wikipedia geen  herkenbare  afbeelding van ‘De Schreeuw’ geplaatst. In plaats
daarvan, een foto van een Noorse Viking bij een glazen vitrine met daarin het
schilderij. Dat mag wel.     Ook op deze foto zit copyright, maar de maker
is al tevreden als ik zijn naam noem: meneer Tu, uit Grand Forks, ND. Bedankt daarvoor. 

 De zoektermen ‘The Scream’ leidt naar de
Amerikaanse Wikipedia site waarop het schilderij  wel  staat afgebeeld. In de VS mag dat, omdat zij uitgaan van de
eerste publicatie-datum en als dat meer dan 95 jaar geleden is, dan kunnen
meneer Munch en zijn erven hoog of laag springen: de Amerikanen betalen geen
penny. Dat is in een virtuele wereld zonder grenzen natuurlijk vreemd.
Blijkbaar kun je als land je eigen  plichten 
vaststellen, ook als die van toepassing zijn op de  rechten  van iemand uit een ander land. 

Het komt wel vaker voor dat mensen de regels niet zo nauw nemen als het om
het werk van Munch gaat: in 1994 werden een aantal van zijn werken – waaronder
een versie van ‘De Schreeuw’ gestolen en tien jaar later was het weer raak: ‘De
Madonna’ en een tweede versie van ‘De Schreeuw’ werden ontvreemd, nu met een
gewapende overval. Van de drie rovers is een foto gemaakt door een toevallige
passant.     De fotograaf wil anoniem blijven. Verstandige
beslissing. De overvallers kregen in 2006 vier tot acht jaar cel en lopen dus
(binnenkort) weer vrij rond. Niet dat de foto heeft bijgedragen aan hun
arrestatie, maar je weet maar nooit hoe die gasten redeneren. En mij scheelt het
toch weer een paar tientjes.    
 ]]></description><pubDate>Thu, 09 Feb 2012 22:42:33 +0100</pubDate><category>Fotografie</category></item><item><title>ENG</title><link>http://iloapp.grandfoulard.com/blog/blog?Home&amp;post=115</link><description><![CDATA[  
 Ik heb het altijd al geweten: tweelingen zijn eng. Deze reden me tegemoet in New York. Ik moest me inhouden om niet te gaan gillen. Het ontbrak er alleen nog aan dat ze iets lispelden als: 

 ‘Come and play with us, Danny …for ever, and ever, and ever.’ 
 Waar komt die angst voor de menselijke kloon toch vandaan, vroeg ik me af, maar vandaag las ik het antwoord in NRC Next: 
 Tweelingen komen er gewoon mee weg... Met moord. 
 Tweelingen - en dan bedoel ik de eeneiige variant – hebben namelijk identiek DNA. Dus  als  ze al een spoor op de  plaats delict  achterlaten, dan kun je nooit aantonen wie van hen ter plekke was. 
 Overdreven? Ate Kloosterman, professor in de forensische biologie en verbonden aan het Nederlands Forensisch Instituut, geeft toe dat het onmogelijk is om ze op basis van DNA profielen te ontwarren. Ate is  Mr. CSI himself , dus als hij het niet kan, dan kan niemand het. Alleen als er bijvoorbeeld een geverfde haar op de  PD  wordt gevonden en die haar  matcht  met het DNA van de tweeling, dan kun je kijken wie van hen zijn haar verft en die is dan de pineut. Maar tweelingen die hun haar niet verven komen er dus gewoon mee weg. 
 Het artikel in NRC Next geeft nog een voorbeeld van het genetisch alibi dat de tweelingen elkaar bezorgen: de dader van een diefstal van vijf miljoen euro aan juwelen uit een groot warenhuis in Berlijn werd nooit veroordeeld. Het achtergelaten DNA spoor leidde weliswaar naar een 27 jarige man, maar de bofkont had een tweelingbroer. Een eeneiige. Dus de politie kon niet aantonen wie van hen het spoor had achtergelaten en de mannen gingen vrijuit. 
 Maar dat is natuurlijk een voorbeeld van niks. Een poging om ons, unieke mensen, gerust te stellen. Juwelen, denken we dan,  lucky bastards ! Maar dat ze dezelfde wisseltruc kunnen uithalen bij levensdelicten, nee, daar denken we liever niet aan... De volgende keer toch maar een blokje omlopen als er weer zo’n sinister duo op me af komt rollen...  
 ]]></description><pubDate>Tue, 30 Aug 2011 23:04:08 +0200</pubDate><category>Fotografie</category></item><item><title>HOTELKAMERGEDACHTEN #2</title><link>http://iloapp.grandfoulard.com/blog/blog?Home&amp;post=114</link><description><![CDATA[   Soms laten
hotelgasten sporen na. Ik bedoel niet een haar onder het bed, of een
wattenstaafje in de badkamer, maar  bewust  achtergelaten sporen. 

 Onder het
nachtkastje – het is eigenlijk meer een plankje dat aan het hoofdeinde is bevestigd
– ontdek ik een stickertje van Del Monte. 

 Die maken blikken
met peren op zware – en mandarijnen op lichte siroop, maar de plakkertjes
zitten op vers fruit, als symbool van kwaliteit, want Del Monte is niet zomaar
een merk. 

Het is een stickertje uit Chili. Dat kan dus van alles zijn. At hier een
zwaarlijvige zakenman een Granny Smith voor het slapengaan? Of deed een jonge
meid iets met een banaan... En haalde ze het stickertje er eerst af, of pas
er na?  
 ]]></description><pubDate>Sun, 27 Mar 2011 23:12:02 +0200</pubDate><category>Fotografie</category></item><item><title>MINACHTING</title><link>http://iloapp.grandfoulard.com/blog/blog?Home&amp;post=113</link><description><![CDATA[  De suppoost, een
jonge meid nog, stuift op me af. Wat heb ik verkeerd gedaan? 

 Ik heb wel vaker conflicten met suppoosten. In Museum Ludwig in Keulen
zat ik een keer aan de knoppen van een DVD-speler. De video was bar saai en ik
wilde de opname wat versneld vooruit spoelen om te kijken of het zo saai bleef.
Dat bleef het... hoewel, toen een Duits bevel door de speakers galmde en er
diverse bewakers toesnelden was het ineens een stuk minder saai.     Maar dit keer is
het in Parijs. In Palais de Tokyo, om precies te zijn. Ik heb volgens mij niets
verkeerds gedaan. Ik sta mijlenver verwijderd van iets dat ook maar enigszins
voor kunst kan doorgaan. In plaats daarvan stond ik de vloer te fotograferen.
Er zit een merkwaardige beschadiging in. Het deed mij aan een gezicht denken.
Ik weet niet wat dat is, maar ik zie wel vaker gezichten in iets: in de wolken,
in een vochtplek op de muur. 

‘Dat is geen kunst,’ zegt het meisje. Meteen in het Engels, want ze
heeft direct gezien dat ik geen Fransman kan zijn. Die doen dat soort dingen
niet. Ik probeer haar uit te leggen dat ik het wel een mooie beschadiging vind,
maar haar meewarige blik smoort mijn eerste zin nog voor de komma. ‘Het is geen
kunstwerk,’ herhaalt ze en ze wijst in de richting van de muur, waar  wel 
kunstwerken hangen.  Daar  moet ik kijken, niet naar de mankementen van
het gebouw. Ze loopt terug naar haar stoel. Nog voor ze gaat zitten maak ik nog
een foto van de vloer. Als door een adder gebeten draait ze zich om. Ik denk
dat ze in de eerstvolgende vergadering gaat pleiten voor een algeheel
fotografieverbod.   
 ]]></description><pubDate>Tue, 22 Mar 2011 20:49:45 +0100</pubDate><category>Fotografie</category></item><item><title>HOTELKAMERGEDACHTEN</title><link>http://iloapp.grandfoulard.com/blog/blog?Home&amp;post=112</link><description><![CDATA[      Waarom zitten er
in hotelkamers, althans de hotelkamers waar ik doorgaans verblijf -categorie
middenklasse, drie sterren, waarvan één in de badkamerspiegel – toch altijd van
die geheimzinnige luikjes? 

 In de muren, maar
soms ook in het plafond, zit er dan zo’n armoedig plankje met een uitsparing
voor een heel speciaal inbussleuteltje. Het plankje is meestal meegeschilderd
in de kleur van zijn omgeving, maar dat maakt het geval niet minder opvallend.
Nee,  juist  die poging om het luikje te camoufleren prikkelt mijn
aandacht. Wat zou er achter zitten? Waarom zit het daar, zo midden in die muur?
Waarschijnlijk maak ik me druk om niets, zit er achter dat plankje een oersaaie
elektriciteitsmeter, of een schakeling zonder groot belang. Aan de andere
kant... waarom dan al die moeite om zo’n luikje te maken? En waarom is het
alleen te ontsluiten met een speciaal sleuteltje, dat ik als toerist niet bij
me heb. Niet eens bij me  kan  hebben, omdat het in geen enkele winkel te
koop is. 

 Het  moet 
dus wel iets bijzonders zijn, want waarom heb ik anders thuis niet van die
luikjes? 
 ]]></description><pubDate>Fri, 18 Mar 2011 10:03:52 +0100</pubDate><category>Fotografie</category></item><item><title>DILEMMA</title><link>http://iloapp.grandfoulard.com/blog/blog?Home&amp;post=111</link><description><![CDATA[   Patiënten zijn
kwetsbaar. Beeldmateriaal van iemand die behandeld wordt of machteloos in een
ziekenhuisbed ligt, moet je niet zomaar de wijde wereld in sturen.  

  Maar wat nou als
de patiënt zelf gefotografeerd of gefilmd wil worden, maar de arts wil het
niet? In de Verenigde Staten - waar anders - speelde onlangs zo’n geval. Een
36-jarige vrouw uit Maryland stond op het punt om te bevallen van haar achtste
kind toen ze hoorde dat het ziekenhuis niet toestand dat ze opnamen zou laten
maken van de geboorte. De moeder vindt dat ze het recht heeft om de baring te
vereeuwigen, maar het ziekenhuis zegt dat het niets met die rechten te maken
heeft: het gaat om de gezondheid en veiligheid van moeder en kind en om de
bescherming van de privacy van het personeel. De medische staf wil niet zo
nodig als ster in een YouTube filmpje fungeren. Wat misschien ook meespeelt:
bij een baby in Illinois werd tijdens de bevalling de schouder zwaar
beschadigd. Op video-opnamen die de vader had gemaakt was duidelijk te zien dat
de verloskundige te veel kracht uitoefende, waardoor de baby blijvend letsel
opliep. De familie kreeg 2,3 miljoen dollar schadevergoeding.   In Amerika is de
discussie in volle gang. Tegenstanders van beeldopnamen waarschuwen dat het
gekrijs van de moeder en de reactie van het personeel - of het uitblijven
daarvan - de jury in een rechtszaak zou kunnen shockeren, waardoor de
werkelijke gang van zaken in de verloskamer wel eens heel anders
geïnterpreteerd zou kunnen worden. Aan de andere kant zijn er ook ziekenhuizen
die Skype-verbindingen aanbieden, zodat vaders die overzee verblijven toch
getuige kunnen zijn van het  moment
suprême . En er zijn ziekenhuizen die het gedrag van het personeel gaan
trainen met video-opnamen tijdens gesimuleerde bevallingen. Want, zo zegt één
van de artsen, je gaat pas de fout in wanneer mensen in paniek raken of niet
weten wat ze moeten doen en vervolgens met een appelig gezicht gaan staan
kijken. 

 Dus, wat doen we?
Gaan we nu wel of niet filmen? Wordt het ‘ Cut! ’
of ‘ Action! ’ 

Ja, dat wordt nog een zware bevalling...  
 ]]></description><pubDate>Mon, 14 Mar 2011 12:09:53 +0100</pubDate><category>Fotografie</category></item><item><title>TEKENS AAN DE WAND</title><link>http://iloapp.grandfoulard.com/blog/blog?Home&amp;post=110</link><description><![CDATA[ De schutting rond de bouwput op het centraal
station van Breda wordt opgeleukt met foto’s van de bouw. Daardoor krijgt de
schutting een merkwaardig ambivalente rol: dat wat hij aan de ene kant uit het
zicht houdt, laat hij andere kant zien. Een glazen wand was wellicht eerlijker
geweest, maar dat is natuurlijk veel te duur.    Op één van de foto’s is een deel van de catacomben
zichtbaar. De bouwplaats is verlaten, maar er zijn sporen dat er onlangs nog
gewerkt werd. Er staat nog een generator op een karretje, er ligt een houten kabelhaspel.
De deur van een oranje gereedschapscontainer staat open. Het licht brand nog.     Iemand
– één van de bouwvakkers? Iemand die stiekem het bouwterrein is opgeslopen? –
heeft ook iets achtergelaten: ‘Feyenoord’ en ‘McLaren Mercedes’, in oranje
spuitbusletters op de roestbruine draagbalken. Waarom schrijft iemand zoiets op
een balk? Blijkbaar zijn het heel belangrijke elementen uit zijn leven,
belangrijker dan partner of kinderen, anders had er wel ‘Sharella’ of ‘Kevin’ gestaan. Als de schutting weg mag zullen de teksten zijn afgedekt door
stenen of gipsplaten. Maar na een tijd, misschien pas over vele jaren, zullen
archeologen de letters weer ontdekken en zich afvragen welk volk deze
afgoden aanbad. 
 ]]></description><pubDate>Fri, 18 Feb 2011 11:59:17 +0100</pubDate><category>Fotografie</category></item></channel>
</rss>
