FotografiePosted by Gert-Jan 02 Sep, 2010 21:48
Ze zijn een plaag. Vroeger, in de jaren zeventig, zag je
ze alleen in je eigen woonplaats, voor de Hema of V&D: Inca’s. Nu zie je ze
werkelijk overal. Op alle markten en braderieën staan ze in hun
kleurrijke poncho’s te toeteren op hun bamboefluiten, tegen muzikaal behang uit
een luidspreker. Vroeger was het allemaal echt wat je hoorde. De
muziek die ze op straat maakten, kon je mee naar huis nemen op een
cassettebandje dat ze zelf op hun zolderkamertje hadden vol gespeeld.
Nu verkopen ze CD’s, niet één maar wel zes verschillende. Op het hoesje staat
een groepje soortgenoten, maar het is onmogelijk om vast te stellen of de
muzikanten op straat dezelfde zijn als de artiesten die de CD hebben gemaakt;
ze zien er allemaal hetzelfde uit. Het maakt ook niks uit: de muziek klinkt
toch overal hetzelfde: El condor pasa, Achachau, The sound of silence, het is
één mistroostige Zuid-Amerikaanse eenheidsworst.
Welke kwade genius heeft
die lui gekloneerd? Het is de hoogste tijd om de Inca’s te verbannen. Laten we
ze verklaren tot cultureel erfgoed: iets wanstaltigs dat alleen bij hoge
uitzondering uit het museum mag komen, met Koninginnedag bijvoorbeeld. Gelijk
met die andere ergerlijke bron van geluidshinder: het draaiorgel.
FotografiePosted by Gert-Jan 01 Sep, 2010 11:11
Ze begonnen om 21.00 uur
met hun optreden, zij achter de microfoonstandaard, hij met een draadloos
klemmicrofoontje en een elektrische gitaar. Het publiek bestond in het begin
van de avond uit zesjarige meisjes, maar naarmate de avond vorderde kwamen
ook de ouders en wat melige jongelui op de dansvloer. Ze speelden van alles:
van Franse chansons, tot rock-'n-roll en rockmuziek. Tijdens de intro van 'I
gotta feeling' van The Black Eyed Peas brak zijn hoge E snaar. Hij zong
onverdroten door, toverde ondertussen het juiste zakje met een verse snaar
tevoorschijn en wisselde die binnen vier seconden en achttien honderdste. Even
stemmen op de monitor en hij pikte zijn gitaarsolo op alsof er niets gebeurd
was. Om 24.00 uur speelden ze hun laatste nummer. Ze hadden drie uur continu
opgetreden, want zelfs toen hij zich van de 1,5 liter mineraalwater die hij
tussendoor had weggeklokt moest ontdoen, deed zij een gevoelig solonummer.
Zoals het een echte prof betaamt vergat hij niet om tijdens het plassen zijn
klemmicrofoontje even uit te zetten.
FotografiePosted by Gert-Jan 26 Aug, 2010 15:57
Op de één of andere manier klinkt ‘objet perdu’
zwaarder dan ‘gevonden voorwerpen’. Dat komt door het woord ‘perdu’, dat geen
gevonden betekent, maar verloren. Want daarin zit het verschil; in de positieve
of negatieve benadering van dat washandje en die tandenborstel, in dat treurige
mandje.
FotografiePosted by Gert-Jan 04 Aug, 2010 14:59Talkshows met maar weinig inhoud moeten het
hebben van een hoog tempo (De Wereld Draait Door) of levend behang (De Wereld
Draait Door). Het klapvee wordt
achter de gasten en / of de presentator
gezet, zodat de kijker, wanneer hij even de aandacht niet bij de les kan
houden, de blik kan richten op de toeschouwers aan de andere kant van het
kijkglas. Meestal zijn dat mensen die zich vrijwillig hebben opgegeven om een
uitzending live bij te wonen. Echte fans dus, maar meestal blijkt zo’n programma
nog saaier dan op de tv, want je ziet ze zelden gelukzalig om zich heen kijken.
Dat is voor ons kijkers thuis een feest van herkenning: het is alsof we in een
spiegel kijken.
De talkshow van Andries Knevel en Tijs van den Brink – door henzelf tot een pittig Kavédébé afgekort – moet het tempo ontberen, maar het levend behang hebben ze wel. De aflevering van gisteren was op één onderwerp na – een vrouw wier moeder niet was verzorgd in een tehuis dat wel die taak had – niet echt boeiend, maar het studiopubliek maakte veel goed. Sterker nog: het publiek was veel beter dan het programma.
In gedachte hoorde ik de floormanager, of hoe heet zo’n iemand die het publiek hun plaats toekent, al jubelen: ‘Ga jij maar hier zitten, zo ja, schuin achter meneer Wynia. En jij hier, een beetje opzij van meneer Derksen en jij in de kijkdiagonaal van meneer Aantjes, dan wordt het toch nog een mooie uitzending.’ En dat werd het zeker: brunette, blond en roodbond, Kavédébé had gisteren stamboekklapvee.
nb. Het meisje achter meneer Wynia (voor de kijkers thuis rechts) mag wat mij betreft tot vast decorstuk worden benoemd.
FotografiePosted by Gert-Jan 01 Aug, 2010 11:17
Een kind dat net
iets te enthousiast haar pop liet voelen hoe het is om in een cabrio te rijden?
De daad van een jaloerse broer? Of een vader die het gejengel op de achterbank
meer dan zat was?
Meer verklaringen kan ik niet bedenken, maar als ik dan toch moet
kiezen, doe dan maar optie 1.
FotografiePosted by Gert-Jan 31 Jul, 2010 10:24
‘Je moet jezelf af en toe eens kietelen,’ zei de vrouw.
Ik heb gelezen dat dat niet kan. Kietelen werkt alleen als het onverwacht gebeurt. En het moet spannend zijn, maar wèl op een leuke manier. Dat vereist vertrouwen. Je vriendin kan misschien lekker kietelen, maar die enge man in het park moet het beslist niet in z’n hoofd halen.
Maar zij bedoelde dingen kopen, jezelf verwennen.
Ahhh... zo kietelen.
Ja, dan werkt het wel. Hoewel, als je onverwacht iets krijgt, van iemand die je graag mag... dat is toch leuker dat doe-het-zelf gedoe.
FotografiePosted by Gert-Jan 29 Jul, 2010 16:59
Mijn zwager lag
pasgeleden in een ziekenhuis in Valencia, met een klaplong. Hij deelde een
kamer met een Spanjaard, een oude man die aan zijn heup was geopereerd. Op de
kamer was één televisie. En je had een kaart nodig om het ding te activeren.
Als je nog nooit in een Spaans ziekenhuis hebt gelegen weet je dat niet. Dus de
oude man had als eerste een kaart. En degene met de kaart bepaalt of de
televisie aangaat en op welke zender. De oude man keek graag naar het
stierenvechten. Dat vinden de meeste mensen al niet fijn, maar als je zojuist
aan je longen geopereerd bent is het afgrijselijk. Elke steek van de banderilla
of de estoque wordt lijfelijk ervaren.
In Catelonië wordt het stierenvechten verboden. Met ingang van 2012 mag
het voor de lol doden van stieren niet meer. Helaas geldt het verbod niet in
heel Spanje. In Madrid en Valencia gaat de ellende gewoon door. ‘Cultureel
erfgoed’ heet het daar. Misschien toch een reden om voor Barcelona te kiezen,
als u weer naar Spanje op vakantie gaat. Want voor je het weet lig je toch
naar het stierenvechten te kijken.
FotografiePosted by Gert-Jan 23 Jul, 2010 12:33
Een dertigjarige
Palestijnse man is afgelopen maandag veroordeeld tot 18 maanden cel. Hij had
zich voorgedaan als Jood, op zoek naar een serieuze relatie. Een Joodse
vrouw was op zijn avances ingegaan, maar kwam er later achter dat hij een Arabier
was en deed aangifte van verkrachting. De Israëlische rechtbank gaf haar gelijk
en oordeelde dat de man haar had verkracht door misleiding.
Een liberale
commentator merkte op dat de zaak waarschijnlijk heel anders was gelopen als de
man Joods was geweest en seks had gehad met een moslim vrouw door zich voor te
doen als moslim.
Maar volgens mij voert deze gerechtelijke uitspraak nog veel verder: als
‘misleiding’ als middel om tot seks te komen strafbaar wordt gesteld, dan kan
het merendeel van de mannen
nu hun toilettasje gaan pakken. Want welke
man bleek op termijn nog die humoristische, sportieve, attente, lieve jongen
van het eerste afspraakje?
